Club 27-02-2018

Afgelopen week bereikte ons het trieste nieuws dat Herman Besems op 70 jarige leeftijd plotseling is
overleden. Voorafgaand aan de wedstrijd van ons 1e elftal tegen Jong Sparta was er een minuut stilte.
Woensdag was het afscheid van Herman in het crematorium in Beuningen.

Meerdere keren betrapte ik me erop dat ik terug dacht aan de periode dat Herman actief was op
onze Heikant. In de 2e helft van de zeventiger jaren streken er diverse studenten Engels op de
Heikant neer. Rob van Soest, de sierlijke centrale verdediger, Hans Huisman, de middenvelder met
twee paar longen, Hans ten Cate, de kopsterke verdediger die zonder veel overtredingen nagenoeg
elke spits onschadelijk maakte, zijn broer Paul en Roel Brummans, allebei keeper. Ook de al wat
oudere Herman kwam onze kant op en speelde vooral in het 2e elftal als rechtsback.

Het was een mooie tijd en het waren allemaal jongens die zich prima thuis voelden bij onze club en
omgekeerd. Voetbal en muziek waren hun passie, ook die van Herman.

Herman was een zeer sociaal mens en je kon hem er goed bij hebben in gezelschap. Een prima kerel,
hij stond z’n mannetje in het veld en was de gemoedelijkheid in eigen persoon. Later speelde hij nog
enkele jaren op een wat lager niveau. Hij woonde en werkte in Nijmegen en was actief voor Union en
Orion, maar de Heikant bleef trekken. Toen we eens tijdens het seizoen met een trainersprobleem
kwamen te zitten bij de A1, belden we Herman en hij loste het de rest van het jaar op. Het was
ondanks degradatie een topseizoen, daar was je met Herman van verzekerd.

Ook de jaren erna verscheen Herman zo nu en dan op de Heikant, vaak met Hans, en we kletsten dan
even bij. Jammer dat Herman niet wat langer van zijn pensioen heeft mogen genieten. Met enige
weemoed kijken we terug op de man die met zijn karakteristieke krullen en baardje graag gezien was
op onze club. Het was fijn dat je je bij ons thuis voelde Herman, R.I.P.

Bert Arents